Proces, będący diagnozą zaburzenia, jakim jest ADHD to pewnego rodzaju podróż poprzez własne dzieciństwo, dorastanie, aż do dorosłości. Wynika to z prostej zależności między ADHD, a uwarunkowaniami genetycznymi. W związku z tym zadaniem diagnosty jest znalezienie odpowiedzi na pytanie, czy dotykające Pacjenta objawy przejawiają się w sposób ciągły i w jakim zakresie oraz nasileniu.
ADHD jest już dziś nazywane spektrum. Wynika to między innymi z tego, że swoją pojemność jako zaburzenie, zawdzięcza minimum trzem grupom trudności oraz całkiem sporą liczbą zaburzeń czy chorób współwystępujących. Najbardziej podstawowy podział zakłada występowanie grupy objawów związanych z zaburzeniem koncentracji uwagi oraz nadpobudliwością psychoruchową i impulsywnością. Najnowsze podejście do tematu wyróżnia jednakże trzeci obszar zwany ’emocjonalnością adehadową’. To nic innego jak wynikająca z impulsywności trudność w regulacji emocji.
Cały proces diagnostyczny opieram na najbardziej przebadanym i wiarygodnym narzędziu jakim jest test DIVA-5. Jest to de facto wywiad (a nie test) podzielony na trzy części, skupiony na badaniu zgodości ze stwierdzeniami z okresu wczesnego dzieciństwa (5-12 lat) oraz z okresu dorosłości (6-12 miesięcy wstecz). Stwierdzenia te są zbudowane w taki sposób, aby zbadać cały przekrój trudności jakie kiedykolwiek zostały skojarzone z ADHD.